نوید شاهدفراخوان مسابقه کتاب‌خوانی «بامداد روز شانزدهم» به مناسبت سالروز بازگشت آزادگان سرافراز به میهن و کنگره ملی شهدای غریب در اسارت اصفهان مسابقه کتاب‌خوانی «بامداد روز شانزدهم» برگزار می‌گردد...فاش نیوز - به مناسبت سالروز بازگشت آزادگان سرافراز به میهن و کنگره ملی شهدای غریب در اسارت اصفهان مسابقه کتاب‌خوانی «بامداد روز شانزدهم» برگزار می‌گردد.به مناسبت فرارسیدن 26 مرداد، سالروز بازگشت آزادگان سرافراز به میهن اسلامی و در آستانه برگزاری کنگره ملی شهدای غریب در اسارت استان اصفهان، مسابقه کتاادامه مطلب

نوشتن در حوزۀ طنز دفاع مقدس جرئت و ظرافت می­طلبد. جنگی که بر ما تحمیل شد فقط جنگ تیر و ترکش و خمپاره نبود. چشم پوشی از خاطرات طنز رزمندگان، کم لطفی در حق آن عزیزان است. شوخ طبعی ها، باعث می ­شده فضای دلهره­ آور پشتِ خاکریز یا فضای غم‌بار اردوگاه­های دشمن تا حدودی تحمل پذیر شود. خنده ها و شوخی­ های رزمندگان نه‌تنها سبب غفلت ایشان از یاد و نام خدا نمی شده، بلکه شرایطی را فراهم می کرده تا همسنگرانشان با روحیۀ بهتری دفاع کنند یا درد اسارت برایشان تحمل پذیرتر شود. کتاب «زبون دراز» دومین اثر رمضانعلی ادامه مطلب

در هیاهوی این روزهای پر از حادثه، گویا قرار است هر روز داغی سنگین بر دل هایمان بنشیند.عصر روز جمعه 23 آذر 1403 که با خودش تلخی جامانده از انتظار ظهور منجی موعود را یدک می‌کشد، ناباورانه خبر شهادتت را شنیدم. با شنیدن این خبر، بغض سنگینی ته گلویم نشست. دو روز پیش به تلفن همراهت زنگ زدم. اهنگ پیشواز موبایلت «الهی عظم‌البلا» بود. خبر خوش بهبودی‌ات را تلفنی از فرزند دلبندت آقا سجاد شنیدم. امیدوار شدم بار دیگر ملاقاتت کنم و نظاره گر لبخندهای زیبایت شوم. حاج حسین عزیز، رسیدن به مقام شهادت حق تو بود، اادامه مطلب

قرار بود... قرار بود اسم زیبای خرمشهر را «مُحَمِره» بگذارند و قرار بود اهواز را با هاء حوض بنویسند و بگویند «الاحواز». قرار بود سوسنگرد را «خَفاجیه» بنامند و نام خوزستان را به عربستان و واحد پول این استان زیبا را به دینار تغییر دهند. و قرار بود صدام بر عرشهٔ کشتی تفریحی ­اش در رودخانه اروند روی صندلی راحتی­ اش لم دهد، سیگار سومر بغداد دود کند و...اما به لطف خداوند و به سبب ازخودگذشتگی فرزندان این مرز و بوم، پوزهٔ صدام و اربابانش به خاک مالیده شد. فرزندان غیرتمند ایران اسلامی با اهدای خون و سلادامه مطلب

جوان آنلاین: جانباز رمضانعلی کاووسی از رزمندگان جنگ تحمیلی و از نویسندگان و محققان حوزه دفاع مقدس است. وی که نویسنده کتاب «سهم من از عاشقی» است، در طنزنویسی نیز دستی بر آتش دارد و کتاب طنز «موقعیت ننه» را در باره جنگ تحمیلی و خاطرات رزمندگان به رشته تحریر درآورده است. بر این اساس وی در جمع آوری خاطرات روز‌های حماسه و ایثار بسیار فعال است. متن پیش‌رو خاطره یکی از آزادگان است که سال‌ها در اردوگاه موصل اسیر دست بعثی‌ها بود. کاووسی در گفت‌و‌گو با ما این خاطره را روایت کرده است.موصل ۳ یکی از آزادگانادامه مطلب

کتاب عروسی پشت خاکریزدهمین کتاب نویسندۀ جانباز رمضانعلی کاوسی با عنوان «عروسی پشت خاکریز» توسط انتشارات شهید کاظمی به زیور چاپ آراسته شد. معرفی کتاب عروسی پشت خاکریز توسط فروش‌رسانیگاه کتاب میامینکتاب «عروسی پشت خاکریز» اثری متفاوت در حوزه ادبیات پایداری است که خاطرات رزمنده‌ای صادق و تجربه‌گر را با نگاهی بدون اغراق، روایت می‌کند. این کتاب روایتگر بخشی از واقعیت‌های جنگ تحمیلی است که از دریچه نگاهی واقعی، بی‌پیرایه و صادقانه به مخاطب ارائه می‌شود. خاطرات این کتاب، برخلاف بسیاری از آثار کلیشه‌ایادامه مطلب

کتاب «مستقیم تا بهشت» حاصل تلاش دو رزمندۀ جنگ رفتۀ بی ادعاست که هنوز بار آسیب­های جنگ و دردهای ناشی از آن را بر دوش دارند و صبورانه این دردهای زیبا را تحمل می کنند. هر دو جانباز هفتاد درصد هستند؛ یکی با پای مصنوعی زندگی می­کند، دیگری ویلچرنشین است و سال­هاست بر صندلی صبر و تلاش تکیه داده است. یکی با روایتگری فصیح و لهجۀ زیبای اصفهانی اش یاد روزهای دفاع مقدس را زنده نگاه می دارد، دیگری با آسیب شدید نخاعی از ناحیه گردن، خاطرات همرزم خود را می­شنود و با یک انگشت تایپ می­کند. خاطرات ارائه شده در اینادامه مطلب

نوید شاهدفراخوان مسابقه کتابخوانی «بامداد روز شانزدهم»به مناسبت سالروز بازگشت آزادگان سرافراز به میهن و کنگره ملی شهدای غریب در اسارت اصفهان مسابقه کتابخوانی «بامداد روز شانزدهم» برگزار میگردد...فاش نیوز - به مناسبت سالروز بازگشت آزادگان سرافراز به میهن و کنگره ملی شهدای غریب در اسارت اصفهان مسابقه کتابخوانی «بامداد روز شانزدهم» برگزار میگردد.به مناسبت فرارسیدن 26 مرداد، سالروز بازگشت آزادگان سرافراز به میهن اسلامی و در آستانه برگزاری کنگره ملی شهدای غریب در اسارت استان اصفهان، مسابقه کتابخوانی «بامداد روز شانزدهم»؛ مجموعه خاطرات آزاده جانباز «دکتر فرامرز صادقی» به نویسندگی جانباز 70 درصد دفاع مقدس «رمضانعلی کاوسی» به همت اداره هنری اسناد و انتشارات معاونت فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان برگزار میشود.در این کتاب با خاطرات بزرگ مردی به نام فرامرز صادقی از استان اصفهان آشنا میشوید که در چهارده سالگی با هدف دفاع از دین و سرزمین و ناموس این کشور به جبهه رفته است. او در سال 1361 در عملیات محرم تا چند قدمی بهشت هم پیش میرود اما سرنوشت برایش به گونهای رقم خورد که با پایی قطع شده به استقبال اسارت رفت.گفتنی است، شرکت برای عموم مردم آزاد است و از 16 مرداد 1403 آغاز و تا پایان روز اربعین حسینی(ع) امسال ادامه دارد.شرکتکنندگان میبایست برای شرکت در این مسابقه، پس از مطالعه کتاب که فایل آن نیز در ادامه آمده، پاسخ سوالات را حداکثر تا اربعین حسینی مصادف با یکشنبه 4 شهریور 1403 پس از ورود به صفحه «شرکت در مسابقه»، ارسال نمایند. به برگزیدگان هدایای نقدی اهدا میشود.برای دریافت پی دی اف کتاب و ده سوال چهارگزینه ای کتاب و نحوۀ دریافت جوایز به سایت « http://fashnews.ir/fa/newsادامه مطلب

دنده کباب و سرکیسه شدن حاجآقای تازه وارد به مقرحاجآقا ناهارش را میخورد و میآید دم در؛ میبیند رفقا او را با صورتحساب ده دست دنده کباب تنها گذاشته و جیم شدهاند! بهناچار دو هزار و چهارصد تومان را برای غذا میپردازد و با یک ماشین عبوری خودش را به مقر میرساند.فتحالله جعفری از رزمندگان دفاع مقدس در کتاب زبون دراز به بیان خاطرهای طنزآمیز از دوران جنگ پرداخته که به مناسبت عید خجسته غدیر خم و ولایت امیرالمؤمنین علی (ع) منتشر میشود:در قرارگاه رمضان کرمانشاه بودیم. چنانچه رزمنده جدیدی وارد مقر میشد و احیاناً بچهها میفهمیدند پولوپله توی جیبش دارد، به بهانهای او را میبردند کرمانشاه و بهزور مهمانش میشدند.یکی از روزها، برادری روحانی، ساک به دست وارد مقر شد. بنده خدا از این رسم مندرآوردی ما بیخبر بود.ظاهراً یکی از بچههای چربزبان مشهدی با حاجآقا طرح دوستی ریخته و متوجه شده بود این شیخ جوان، دو هزار و چهارصد تومان پول دارد.آمد توی دفتر من و گفت: میخوایم بریم کرمانشاه، مهمون حاج قاسم بشیم؛ شما تشریف میآرین؟-نه.-چرا؟بابا! انصاف داشته باشین! این یه طلبه ساده س، این صنار پول شهریه دو سه ماهشه که حوزه علمیه بهش داده؛ گناه داره سرکیسه ش کنین.-شما درست میفرمایین، منتها چشمپوشی از دنده کبابم چیزی شبیه جهاد اکبر هستش! از ما گفتن بود، دیگه خود دانید.قرار بود روز بعد همین دوست مشهدی ما با سه چهار نفر دیگر برای مأموریتی بروند کرمانشاه و برگردند. ساعت ده صبح فردا، دیدم بچهها موقع رفتن، حاجآقا را هم سوار ماشین استیشن کردند و رفتند.بعد از انجام مأموریت، وارد رستورانی شده و به مسئولش گفته بودند؛ تا ما نماز میخونیم، شما ده دست دنده کباب برامون آماده کنین.-شما که پنج نفر بیشتر نیادامه مطلب

گهوارهای از آتش و خون زیر پای احمدکتاب «سیراب از عطش» از همان ابتدا ما را وارد جنگ میکند. با روایتی جذاب و پیشرونده. «زمین مثل گهواره زیر پایمان میلرزید.» نویسنده جنگ را به خوبی میشناسد چراکه خود جانباز جنگ دفاع مقدس بوده است.خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) -ثریا دهقان: «مادر بغلم کرد. صورتش را به صورتم چسباند و با گریه گفت: برو احمدم. به خدا میسپارمت.» گویی عاشورا تکرار میشود و مادر فرزندش را برای رفتن به جنگ بدرقه میکند. مادر دل به سرنوشت نامعلوم فرزندش میدهد و با قلبی آکنده از عشق و دلشوره فرزند پانزده سالهاش را به دست خدا میسپارد.کتاب «سیراب از عطش» از همان ابتدا ما را وارد جنگ میکند. با روایتی جذاب و پیشرونده. «زمین مثل گهواره زیر پایمان میلرزید.» نویسنده جنگ را به خوبی میشناسد چراکه خود جانباز جنگ دفاع مقدس بوده است. از روی ارادت زمین جنگ برایش گهواره میشود. نثر رمضانعلی کاوسی بوی ایثار گرفته است. لحظهبهلحظه با خاطرات احمد شیروانی در جبهه هم قدم میشود. نویسنده سیلاب آتش و خون به چشم خود دیده است و این کمک میکند برای باورپذیری اتفاقات جنگ در ذهن مخاطب.خاطرات جانباز جنگ تحمیلی احمد شیروانی به خوبی صیقل داده شده است. رمضانعلی کاوسی نویسنده اثر، خود نیز جانباز قطع نخاع از ناحیۀ گردن است که به دلیل ضعف در دستها و انگشتها، تمام کلمات کتاب را تنها با انگشت سبابۀ دست چپش تایپ کرده است. او حدود شش سال برای پدیدآوردن این اثر تلاش کرده است.در شروع کتاب میخوانیم؛ «احمد نوجوان پانزده ساله با هیجان نوجوانی و میل شخصی دوست دارد مانند برادرهایش به جبهه برود. دل در دلش نیست. رمان تا جایی پیش میرود که آن هیجان تبدیل میشود به حس مسئولیت و تعصب در مقابل وطن. احمد شیروادامه مطلب

من لباس خودم رو میxad خوام.پاییز سال 1362 در مقر تیپ قمربنی هاشم(ع) بودیم. یک روز گفتند: «آماده بشید، قراره بریم قم.» به خاطر مسائل امنیتی به مریوان میxadگفتند قم. ما را با اتوبوس به پادگان شهید عبادت مریوان بردند. رحمت الله نصیری معاون گردان بود و من فرماندهٔ یکی از گروهان ها. دو سه روز قبل از شروع عملیات به منطقه رفتیم. نیروهای سپاه، اکثر وقتxadها موقع عملیات مثل بسیجی ها لباس خاکی می پوشیدند. نمی دانم چرا شب قبل از آغاز عملیات والفجر4 به پاسدارها گفتند لباس رسمی سپاه بپوشید.آقای نصیری مشغول بررسی لباس هایش بود که متوجه شد زیر بغل بلوزش شکافته شده است. هرچه گشتیم سوزن و نخ پیدا نکردیم. من به آقای نصیری گفتم: «رحمت جان، من دو دست لباس فُرم دارم، یکیxadش مال تو.» خندید و گفت: «نه مرتضی، من توی این عملیات شهید می شم. دو سه روز دیگه جنازهٔ منو میxadبرن گلستان شهدا. یه دفعه از بین جمعیت یه تُرک به اسم مرتضی نادری کلاه ترکی شو برمیxadداره، توی هوا تکون می ده و می گه پیرهنی که این شهید پوشیده مال منه، بهم بدین. من پیرهن تو رو نمی پوشم. من می خوام با لباس خودم دفن بشم.» آن قدر گشتیم تا سوزن و نخ پیدا کردیم. آقای نصیری لباسش را دوخت و پوشید. نصیری فردای آن روز به شهادت رسید. سه روز بعد او را با همان لباس سبز خودش در گلستان شهدای شهرضا به خاک سپردند.راوی: رزمنده دفاع مقدس مرتضی نادری[1] . رزمنده و جانباز دفاع مقدس + نوشته شده در  چهارشنبه پنجم مهر ۱۴۰۲ساعت 18:1&nbsp توسط رمضانعلی کاوسی  |  ادامه مطلب

«سیراب از عطش» روایت سرگذشت جانباز ۷۰ درصد به قلم جانباز قطع نخاعبه گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)؛ کتاب «سیراب از عطش» به خاطرات جانباز ۷۰ درصد «احمد شیروانی» می پردازد. این رزمندۀ داوطلب از سن ۱۵ سالگی عازم جبهه میشود و در عملیات های مختلفی شرکت می کند. شیروانی، دو بار مجروح می شود و از سال ۱۳۶۵با عصا و با یک پای قطع شده به جبهه می رود و به دلیل تسلطش به زبان عربی، سال ها در واحد استراقِ سمع خدمت میکند. او در حال حاضر یکی از راویان قدَر و مسلط دفاع مقدس است و با بیان زیبا و لهجه شیرین اصفهانی اش خاطرات رزمندگان هشت سال جنگ تحمیلی را به نسل کنونی منتقل می کند.نکته جالب این که رمضانعلی کاوسی نویسنده اثر، خود نیز جانباز قطع نخاع از ناحیه گردن است. او به دلیل ضعف در دست ها و انگشت ها، تمام کلمات کتاب را تنها با انگشت سبابه دست چپش تایپ کرده است. او حدود شش سال برای پدیدآوردن این اثر تلاش کرده است. کاوسی پیش از این دو اثر به نام «سهم من از عاشقی» و «تیغهای گل رز» را در سوره مهر به چاپ رسانده است. در بخش پیشگفتار، نویسنده چگونگی آشناییش با احمد شیروانی را شرح میدهد و تاکید میکند بیشترین تمرکز کتاب بر سال های ۱۳۵۹تا ۱۳۶۶ است؛ یعنی زمانیکه شیروانی در جبهه و بیمارستان حضور داشته است.کاوسی معتقد است اگر خواننده، مطالعه «سیراب از عطش» را آغاز کند، بعد از خواندن چند صفحه دیگر نمی تواند کتاب را رها کند و تا انتها پیش می رود. مخاطبان اصلی کتاب، جوانان و علاقمندان به موضوعات دفاع مقدس هستند. به گفته نویسنده، با توجه به فراز و نشیب روایت و گیرایی آن، «سیراب از عطش» میتواند سوژه خوبی برای فیلمسازان حوزه دفاع مقدس باشد.«سیراب از عطش» با شمارگان ۱۲۵۰و در ۳۳۰ صفحه به قیمت ۲۱۵هزار ادامه مطلب

فکر پلید!در مقر شهید حبیب اللهی در 7 کیلومتری اهواز مستقر بودیم. هوا خیلی گرم بود. یک روز تعدادی توالت پیش ساختهٔ فلزی برایمان آوردند و روی پایه هایی فلزی به ارتفاع 40 سانتیمتر نصب کردند. اسکلت توالت ها از نبشی و دیوارهٔ جدا کنندهٔ آن ورق های نازک فلزی بود. حتی سنگ توالتxadها هم از ورق گالوانیزه بود. ابتکار جالبی بود؛ منتها آنxadقدر بدنهٔ توالت ها زیر اشعهxadهای خورشید داغ می شد که هر کس وارد آن می شد، مجبور بود سریع با دستپاچگی بیرون بدود.یک روز یکی از بچه ها وارد یکی از توالتxadها شد؛ اما بیش از حد معمول معطل شد. بچهxadگی کردم؛ یک ریگ برداشتم و به سمت درِ توالت پرتاب کردم. از صدای آن خوشم آمد. رزمنده ای که داخل بود بیرون آمد و گفت: «چه خبر شده اخوی، چرا سنگ می زنی ترسیدم؟» گفتم: «ببخشید.»بعد از این اتفاق، یک فکر شیطانی در ذهنم شکل گرفت. چون یک نوجوان چهارده ساله بودم و انرژی ام زیاد، به این نتیجه رسیدم که می توانم از این طریق بچه ها را بترسانم و به آنها بخندم! از عصر همان روز فکر پلیدم را عملی کردم. پشت توالت ها یک تپه خاک کوچک بود. پشت خاک ها مخفی شدم. موقعیتم جوری بود که وقتی کسی وارد توالت می شد من از آن پشت پاهایش را می دیدم.یک نفر وارد یکی از توالت ها شد. چند لحظه صبر کردم تا مطمئن شوم کاملاً سر جایش مستقر شده. یک سنگ برداشتم و محکم به سمت آن توالت پرتاب کردم. بنده خدا در حالی که شلوارش را نصفه نیمه بالا کشیده بود با دستپاچگی بیرون آمد و فرار کرد. هرچه اطرافش را نگاه کرد، چیزی متوجه نشد. تا چند لحظه فقط می خندیدم.روز بعد برای اینکه بیشتر بخندم، چند نفر از بچه های هم سن و سال خودم را نیز در این شیطنت شریک کردم. معمولاً قبل از اذان ظهر، تعداد نیروهایی که وارد توالت ها می شدند بیشتادامه مطلب

خاکریز خاطرات(2)ماء ماءسال 1362 یکی از دوستان صمیمیxadام به نام احمدرضا در عملیات والفجر 4 از ناحیهٔ سینه مجروح شده بود. هرچه گشتم نتوانستم پیدایش کنم. او را به اورژانس صحرایی برده بودند. بچهxadها میxadگفتند: «احمدرضا موجی هم شده.» وقتی به مرخصی آمدم، با چند نفر از رزمندهxadها به منزلشان رفتیم تا از او عیادت کنیم. ظاهراً به اصرار مادرش از بیمارستان مرخص شده و برای ادامهٔ درمان به خانه آمده بود.ده دوازده نفر رزمنده وارد حیاط منزلشان شدیم. به سمت اتاقی رفتیم که احمدرضا وسط آن اتاق خوابیده بود. تعدادی از خانمxadهای همسایه هم به ملاقات احمدرضا آمده و یک سمتِ اتاق نشسته بودند. چون خیلی با احمدرضا صمیمی بودم، عمداً آخرین نفر رفتم داخل اتاق تا وقت بیشتری داشته باشم و بتوانم بهتر با او خوشxadوبش کنم. دلم میxadخواست وقتی به او رسیدم بغلش کنم و عقدهxadام را خالی کنم. واقعاً دلتنگش شده بودم. بچهxadها یکیxadیکی او را میxadبوسیدند و میxadرفتند کنار دیوار میxadنشستند.نوبت به من که رسید، خم شدم و صورتش را بوسیدم. همانxadطور که احساساتی شده بودم و اشک میxadریختم به او گفتم: «سلام دادا احمد. الهی قربونت برم، اکبر فدات بشه.» سرم را بالا آوردم و منتظر عکسxadالعمل او شدم؛ اما انگار نه انگار که من این همه قربان صدقهxadاش رفتهxadام! فقط به سقف اتاق خیره شده بود و پلک نمیxadزد. دوباره صدایش زدم و گفتم: «دادا احمد، تو رو خدا یه چیزی بگو. منم اکبر، اکبر محمدی» باز هم عکسxadالعملی نشان نداد. امتداد نگاهش از سقف اتاق قطع نمیxadشد. رو به مادرش کردم و گفتم: «حاج خانوم، چرا احمدرضا هیچی نمیxadگه؟» همانxadطور که گریه میxadکرد، گفت: «والا چی بگم؟ بچم از موقعی که مجروح شده، نگاهش به سقفه و حرف نمیxadزنه. فقط گاهی وقتا مثل گاو "ماء"،"ماء" میxadکنه.»هم ناراحت شادامه مطلب

اَنَا عُریانسال 1361 در عملیات والفجر مقدماتی به همراه جمعی از رزمندگان شهرضایی اسیر شدم. ما را به اردوگاه موصلِ 2 بردند. در این اردوگاه، حمام رفتن نوبتی بود. تقریباً هفته ای یک بار نوبتمان می شد که به حمام برویم. اگر کسی نیاز به طهارت پیدا میxadکرد، می رفت آشپزخانه با التماس یک حلب آب گرم از عراقیxad ها می گرفت و می آورد تا با آن غسل کند. یکی از روزها رفتم نصف حلب آب از آشپزخانه گرفتم و آوردم گذاشتم توی یکی از حمامxadها و به سمت آسایشگاه رفتم تا لباس هایم را بیاورم. همان موقع یکی از بچه ها هم در راهروی حمام مشغول تمرین ورزش رزمی بود. ورزش رزمی در اردوگاه ممنوع بود. وقتی برگشتم، یک نفر در همان حمامی که من سطل آب گرم را گذاشته بودم مشغول آویزان کردن لباس هایش بالای در بود. حدس زدم او همان اسیر رزمی کار باشد. تصمیم گرفتم سر به سرش بگذارم. محکم با پشت دست به در زدم و سکوت کردم. می خواستم ببینم عکس العملش چیست. گفت: «سیدی انا عریان. آقا من لختم.» باز هم محکم تر به در زدم. با التماس و با صدای لرزانی گفت: «سیدی العفو، انا عریان، انا عریان.» زدم زیر خنده و گفتم: «مرد حسابی، به من چه که تو لختی؟ من این آب رو برای خودم آوردم، تو دویدی توی حموم؟» راوی: اسیر آزاد شده محمد میرصادق + نوشته شده در  پنجشنبه چهارم خرداد ۱۴۰۲ساعت 16:49&nbsp توسط رمضانعلی کاوسی  |  ادامه مطلب