خاکریز خاطرات(2)

1 1(2)

ماء ماء

سال 1362 یکی از دوستان صمیمیxadام به نام احمدرضا در عملیات والفجر 4 از ناحیهٔ سینه مجروح شده بود. هرچه گشتم نتوانستم پیدایش کنم. او را به اورژانس صحرایی برده بودند. بچهxadها میxadگفتند: «احمدرضا موجی هم شده.»

وقتی به مرخصی آمدم، با چند نفر از رزمندهxadها به منزلشان رفتیم تا از او عیادت کنیم. ظاهراً به اصرار مادرش از بیمارستان مرخص شده و برای ادامهٔ درمان به خانه آمده بود.

ده دوازده نفر رزمنده وارد حیاط منزلشان شدیم. به سمت اتاقی رفتیم که احمدرضا وسط آن اتاق خوابیده بود. تعدادی از خانمxadهای همسایه هم به ملاقات احمدرضا آمده و یک سمتِ اتاق نشسته بودند.

چون خیلی با احمدرضا صمیمی بودم، عمداً آخرین نفر رفتم داخل اتاق تا وقت بیشتری داشته باشم و بتوانم بهتر با او خوشxadوبش کنم. دلم میxadخواست وقتی به او رسیدم بغلش کنم و عقدهxadام را خالی کنم. واقعاً دلتنگش شده بودم. بچهxadها یکیxadیکی او را میxadبوسیدند و میxadرفتند کنار دیوار میxadنشستند.

نوبت به من که رسید، خم شدم و صورتش را بوسیدم. همانxadطور که احساساتی شده بودم و اشک میxadریختم به او گفتم: «سلام دادا احمد. الهی قربونت برم، اکبر فدات بشه.»

سرم را بالا آوردم و منتظر عکسxadالعمل او شدم؛ اما انگار نه انگار که من این همه قربان صدقهxadاش رفتهxadام! فقط به سقف اتاق خیره شده بود و پلک نمیxadزد. دوباره صدایش زدم و گفتم: «دادا احمد، تو رو خدا یه چیزی بگو. منم اکبر، اکبر محمدی»

باز هم عکسxadالعملی نشان نداد. امتداد نگاهش از سقف اتاق قطع نمیxadشد. رو به مادرش کردم و گفتم: «حاج خانوم، چرا احمدرضا هیچی نمیxadگه؟»

همانxadطور که گریه میxadکرد، گفت: «والا چی بگم؟ بچم از موقعی که مجروح شده، نگاهش به سقفه و حرف نمیxadزنه. فقط گاهی وقتا مثل گاو "ماء"،"ماء" میxadکنه.»

هم ناراحت شدیم، هم از تشبیهی که او کرد خندهxadمان گرفته بود. یکی از خانمxadهای همسایه که از قضا او هم مادرِ یکی از رفقای من بود به مادرِ احمد گفت: «همساده جونی ناراحت نباش. بازم خوبه که بچت اومده. پسر منم جبههxadس، هیچ خبریxadام ازش ندارم. کاشکی اونم بیاد آ مث گاو ماء ماء کنه.»

نقل خاطره: رزمندۀ دفاع مقدس، اکبر محمدی