همراه با یاران آقاجمال(قسمت چهارم)

گردان نيروهای شهرضا در خط پاسگاه زيد مستقر شده بود. دو سه روزی می شد كه آتشبارهای دشمن امان همه را بريده بود. شب دوم بچهxadxadها پيشنهاد کردند، داخل تركش گير^[1] دعای توسل بخوانیم. مخالفت كردم و گفتم: »كار خطرناكیه»؛ اما سيدمحمدرضا طيبی^[2] گفت: «توی اين گیرودار و با این آتش زیاد دشمن، توسل به ائمه اطهار(ع) بهترين روش برای بالا بردن روحیۀ بچهxadها در برابر پاتکxadهای دشمنه.»

دعای توسل شروع شد. نوای خوش "يا وجيهاً عند الله، اِشفع لنا عِند الله، آرامش خاصی به محفل خاکی ما بخشید. در آن حالات روحانی از موقعيت حساس خود غافل شده بودیم. هنوز چند فراز از دعا را نخوانده بودیم، که آقاxadجمال از راه رسید. به سرعت از ماشين پياده شد و پرسيد: «اين چه كاریه؟» گفتم: «بچهxadها تصمیم گرفتند، دعا بخونند. مخالفت منم فايدهxadای نداشت.» گفت: «پس زودتر تمومش كنيد.» خودش هم با راننده اش، روی زمين نشست و عاشقانه همxadنوای بچهxadها شد. چند روز بعد از او پرسيدم: «حاج آقا، چی شد اون شبی که دعا می خوندیم، اول اعتراض کردید، بعد خودتون هم پهلوی ما نشستید؟» گفت:«فكر كردم، اين جلسۀ نوراني ممكنه ديگه براي من تكرار نشه. چیزی که به ما نیرو و توان می بخشه و همۀ ما را گرد هم جمع کرده، همین دعاها و مناجات هاست.»

نقل خاطره توسط عبدالرضا آقاسی