همراه با یاران آقاجمال(قسمت پنجم)

همراه با یاران آقاجمال

سال 1361 در حالی که نوجوانی شلوغ، جویای نام و علاقهxadمند به جبهه و جنگ بودم، به همراه تعدادی از رزمندگان دیگر در خط پدافندی پاسگاه زید، وارد میدان جنگ شدم. آقاجمال فرمانده گردان ما بود. او انسانی باتقوا، جدی، سخت کوش، سخت گیر، ولی در عین حال دلسوز و رئوف بود.

یک روز که مشغول نگهبانی توی سنگر بودم، نیروهای تخریب عراقی را دیدم که در حال توسعۀ میدان مین بودند. بهxadطرف آنها شلیک کردم. سنگری که من در آن نگهبان بودم، نزدیک سنگر فرماندهی بود. با صدای تیراندازی آقاجمال با عصبانیت آمد. یک سیلی در گوش من زد و گفت:«تو حق نداشتی شلیک کنی، چرا این کارو کردی؟» ناراحت شدم؛ اما حرفی نزدم.

آقاجمال رفت و پنج دقیقه بعد برگشت. وقتی دلیل مرا برای تیر اندازی شنید، عذرخواهی کرد. صورتم را بوسید و گفت: «مصلحت ما فعلاً حفظ جان نیروها برای عملیاته.» او بهxadقدری مهربان و دلxadنازک بود که اجازه نداد، از زمان عصبانیت تا دلجوییxadاش بیشتر از پنج دقیقه شود.

نقل خاطره توسط محمدعلی رضایی

منبع: کتاب پرواز با بال شکسته