آیا امکان دارد باز هم حماسه خلق کنیم؟

رمضانعلی کاوسی/ آیا امکان دارد باز هم حماسه خلق کنیم؟

چند روز پیش مشغول ویراستاری کتاب در دست تألیفم با عنوان سیراب از عطش بودم. سیراب از عطش به خاطرات رزمندهٔ جانباز حاج احمد شیروانی میxadپردازد. شیروانی در عملیاتxadهای مختلفی از جمله عملیات محرم در آبان سال 1361 حضور داشته است. 36 سال قبل در مرحلهٔ اول عملیات محرم، او و عدهxadای از رزمندگان اسلام با زحمت از رودخانهٔ وحشی و خروشان دویرج عبور میxadکنند. شرایط عملیات به قدری در محورهای دیگر سخت و بغرنج بوده که عبور از رودخانه، توسط گردان امام محمد باقر(ع) اجتناب ناپذیر بوده است. اگر این گردان از رودخانه عبور نمیxadکرد و خط دشمن در این محور هم نمیxadشکست، تلاش گردانxadهای مجاور هم بیxadنتیجه میxadماند. شیروانی و دوستش در پرتو نور منورهای دشمن با چشم خود میxadبینند که همرزمانشان یکی پس از دیگری شجاعانه به آب میxadزنند و مظلومانه طعمهٔ رودخانه سرکش میxadشوند. شیروانی در قسمتی از خاطراتش برایم تعریف کرده بود که آن شب بچهxadهای گردان امام محمد باقر(ع) در آبهای گلxadآلود گم شدند تاغریق وطن شوند و با ایثار خود دشمن را به زانو درآوردند.

حین ویراستاری خاطرات این رزمندهٔ جانباز، برای لحظاتی انگشتانم از فشردن دکمهxadهای صفحه کلید باز ماند و مرا به فکر وا داشت. چند لحظه به خودم یادآوری کردم که در شب دهم آبان سال 1361 تعداد زیادی از بهترین فرزندانِ استان اصفهان توسط آن رود وحشی بلعیده شدند تا ما امروز سرافراز باشیم و در خودمان غرق نشویم. بعد از عملیات محرم و در 25 آبان 61 مردمِ استان اصفهان با دلxadهایی محزون و چشمانی بارانی کاروان 370 نفری فرزندان شهیدِ خود را تشییع کردند. در ذهن خود به این نتیجه رسیدم که در آن روز رابطهٔ شهدا با مردم رابطهxadای دو سویه و متقابل بود. شهدای عملیات محرم با حضور معنویشان فضای شهر تاریخی اصفهان را عطرآگین کردند. مردم هم به پاس قدردانی از این کبوتران سبکبال، کار و حرفهٔ خود را تعطیل کردند و به خیابانxadها آمدند. آنها با وحدت و همدلی، عزیزانشان را از میدان امام تا گلستان شهدا مشایعت کردند. بزرگترها به یاد دارند که در مسیر تشییع پیکرهای گلگون کفن شهدا جای سوزن انداختن نبود. همه یکدل بودند و اشک و افتخارِ مردم با هم درآمیخته بود.آن روز شهدا با نثار جانشان بذر وحدت و ایثار را در دل مردم ما کاشتند. انگار همه با هم برادر و صمیمی شده بودند. آنxadقدر مردم به هم نزدیک شده بودند که به نظر میxadرسید حاضرند جانشان را فدای یکدیگر کنند.

پیش خودم اوضاع 36 سال قبل را با اوضاع امروز جامعه مقایسه کردم. با خودم گفتم: آن روز، ما، هم درگیر جنگی نابرابر بودیم، هم تحت فشارِ تحریمxadهای اقتصادیِ کمرشکنِ دشمن. کشورهای دیگر حاضر نبودند حتی سیم خاردار به ما بفروشند. مردم ما با وجود همهٔ این سختیxadها با وحدت و همدلی جنگ را اداره کردند و با استقامت مثال زدنی شان پوزهٔ دشمن بعثی را به خاک مالیدند.

مگر ما همان مردم 36 سال قبل نیستیم؟ آن روز خانواده ها برای فرستادن فرزندانشان به جبهه از هم سبقت میxadگرفتند؛ امروز چه بر سر ما آمده که برای تهیهٔ مایحتاج روزمرهٔ خود و به طور کلی برای رسیدن به مال و منال دنیا با هم رقابت میxadکنیم! به نظر میxadرسد توقع داشتن از دولت برای حل مشکلات اقتصادی کار بیهوده ای باشد؛ چون تحریمxadها، رانت خواریxadها و اختلاسxadها چنان کلاف در هم پیچیده به هم بافته که به این زودیها مشکلات مرتفع نخواهد شد. اما من از مردم توقع دارم. چرا بعضی از ما در این اوضاع بد اقتصادی به همنوع خود رحم نمی کنیم؟

آیا این امکان وجود ندارد که یک بار دیگر همدلی و همکاری 36 سال قبل را تکرار و دوباره حماسهxadای شبیه 25 آبان 1361 خلق کنیم؟ آن روز رزمندگان ما با رمز یازینب(س) از رودخانهٔ سرکش عبور کردند، آیا نمیxadشود ما هم امروز یک یاعلی بگوییم و در برابر جنگ اقتصادی دشمن بایستیم؟ آیا نمیxadشود امروز هم خون انقلابیxadگری و انسانیت ما به جوش آید و با مدیریت صحیح اقتصادی از این پیچ تاریخی ایجاد شده عبور کنیم؟

چه زیبا میxadشود اگر در این اوضاع بلبشوی اقتصادی بار دیگر با خلق حماسهxadای انسانی بیشتر به فکر همنوع خود باشیم. چه زیباست اگر به این نکته بیاندیشیم که سود ما با سود هموطنان دیگرمان در هم آمیخته است. واقعاً فکر میxadکنید به جز تجار، دانشجویان خارج از کشور و سفرهای ضروریِ خارجی، همهٔ مردم ما به دلار احتیاج دارند؟ چرا وقتی به دلار احتیاج نداریم، میxadخریم و نگهداری میxadکنیم؟ چرا بیش از حد نیازمان خرید میxadکنیم؟ چگونه راضی میxadشویم چندین گونی برنج، دهها قوطی رب گوجه و... بخریم و انبار کنیم در صورتی که بسیاری از هموطنانمان توانایی خرید حتی ده کیلوگرم برنج و یک قوطی رب گوجه را هم ندارند. مگر نه این است که ائمهٔ اطهار(ع) مسلمانان را تشویق میxadکرده اند که به امور یکدیگر اهتمام داشته باشند تا مسلمانیxadشان تکمیل شود؟ واقعاً چرا امروزه اخلاق اقتصادی و به تبع آن مردمxadداری، مهرهٔ گم شدهٔ جامعهٔ ما شده است؟ با کمال تأسف امروزه خودپسندی و پول پرستی در جامعهٔ ما دارد جایگزین اخلاقxadمداری می شود و... .