همراه با یاران آقاجمال(قسمت هفتم)

همراه با یاران آقاجمال(قسمت هفتم)

دوستی من با آقاجمال به دوران نوجوانی برمیxadگردد. صمیمیّت ما تا آنxadجا بود که همدیگر را دادا صدا میxadزدیم. بعد از عملیات رمضان در خط پدافندی پاسگاه زید، فرماندهی گردان یامهدی، با آقاجمال بود. حدود دویست متر بالاتر از سنگر ما، خاکریزی بود که قسمتی از آن بریدگی داشت. احتمال نفوذ دشمن از این بریدگی زیاد بود. آقاجمال یک دستگاه لودر درخواست کرد. لودر در روز نمیxadتوانست کار کند؛ چون دشمن کاملاً روی منطقه، دید داشت. حدود ساعت هشت شب، رانندۀ لودر برای تکمیل خاکریز و پرکردن بریدگی کارش را شروع کرد. هوا مهتابی بود، نور مهتاب به بیل لودر میxadخورد. با انعکاس نور، عراقیxadها میxadتوانستند، محل کار لودر را شناسایی کنند.

ساعتی بعد تلفن صحرایی زنگ خورد. تلفنچی، به آقاجمال که بیرونِ سنگر فرماندهی ایستاده بود، گفت: «رانندهٔ لودر میگه، آتش دشمن زیاده. من دیگه نمیxadتونم کار کنم.» چهرۀ آقاجمال در هم کشیده شد. چند دقیقه جلوی سنگر قدم زد. مرا صدا زد و گفت: «دادا مهدی موتور را بیار.» موتور را آوردم. پشت سرم نشست و گفت: «برو بهxadطرف لودر.» به لودر روشنِ بدون راننده رسیدیم. آقاجمال صدا زد: «راننده لودر». رانندۀ لودر که کنار خاکریز نشسته بود، بلند شد و سلام کرد. آقاجمال گفت: «برادر، چی شده؟ چرا کار نمیxadکنی؟» گفت: «آقا، آتش دشمن خیلی سنگینه، منم درست در تیررس دشمنم، میxadترسم منو بزنن. نمیxadشه ادامه بدم.» آقاجمال چند دقیقه در مورد اهمیت خاکریز و لزوم بستن این بریدگی با رانندۀ لودر حرف زد و رفت بالای لودر نشست. من هم آن طرف صندلی راننده نشستم. گفت: «حالا بیا کار را تموم کن. من سپر بلای تو میxadشم تا اگه ترکش یا تیر اومد به من بخوره.» لودرچی که انتظار چنین رفتاری را از آقاجمال نداشت، پشت غول آهنی نشست و دوباره کار را شروع کرد. تا صبح در حالیxadکه سپربلایی چون آقاجمال کنارش بود، خاکریز را تمام کرد.

نقل خاطره توسط مهدی تیموریان

منبع: کتاب پرواز با بال شکسته