همراه با یاران آقاجمال(قسمت یازدهم)

روح بلند آقاجمال

بعد از مجروح شدن و پشت سر گذاشتن دوران نقاهت و زمانی که توانست به سختی راه برود، برای مدت کوتاهی بهxadعنوان منشی تلفن، پاسخxadگوی تلفنxadهای سپاه بود. میxadخواست به نوعی خودش را سرگرم کرده باشد. بعد از مدتی به این نتیجه رسید که نمیxadتواند در یک اتاق در بسته، فقط به تلفنxadها جواب بدهد. کاری که از دست هر کسی ساخته بود. اگرچه جسم آقاجمال ناتوان بود؛ اما روح بلندش به او اجازۀ توقف نداد و در زمستان سال 1361 قبل از شروع عملیات والفجر مقدماتی راهی جبههxadهای جنوب شد.

به دلیل اینxadکه او از فرماندهان کار آزموده و از ذریهٔ سادات بود، بچهxadها خیلی به او احترام میxadگذاشتند. حضور او در جبهه باعث برکت و تقویتِ روحیۀ رزمندگان بود. با توجه به محدودیتxadهای شدید جسمی و حرکتیxadاش، نمیxadتوانست به عنوان یک نیروی رزمی در عملیات شرکت کند ولی با عنوان رابط بین بچهxadهای رزمنده و سپاه شهرضا، حضورش بسیار مؤثر بود.

ماشین شهید یاوری ^[1]را به آقاجمال دادند. حسین بهرامی که پیرمرد بسیجیِ با صفایی بود و بچهxadها به او "دایی حسین" میxadگفتند، به عنوان رانندهٔ آقاجمال انتخاب شد. از آن به بعد این تویوتای استیشن، به "ماشین آقاجمال" معروف شد. عقب این ماشین سقف و دو ردیف صندلی داشت. پشت صندلی عقبش هم خیلی جا داشت. گاهی اوقات در مناطق عملیاتی هم برای انتقال نیرو از آن استفاده میxadکردیم. حتی یکxadبار که میxadخواستیم به اصفهان برویم، به دلیل نبودن اتوبوس، سیزده نفر سوار آن شدیم و مسافت طولانی اهواز تا اصفهان را با آن آمدیم...

نقل خاطره توسط احمدرضا طاوسی، مندرج در کتاب "پرواز با بال شکسته"